21

(၂၁)

ယေတာ စ ေခါ ေမ ဘိကၡေ၀ ဣေမသု စတူသု အရိယသေစၥသု ဧ၀ံ တိပရိ၀႗ံ ဒြါဒသာကာရံ ယထာဘူတံ ညဏဒႆနံ သု၀ိသုဒၶံ အေဟာသိ
အထာဟံ ဘိကၡေ၀ သေဒ၀ေက ေလာေက သမာရေက သျဗဟၼေက သႆမဏ ျဗဟၼဏိယာ ပဇာယ သေဒ၀မႏုႆာယ “အႏုတၱရံ သမၼာသေမၺာဓႎ အဘိသမၺဳေဒၶါ” တိပစၥညာသႎ

(၂၁)

ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ အၾကင္အခါ၌သာလွ်င္ ငါဘုရားအား ေလးပါးကုန္ေသာ ဤ မေဘာက္မျပန္ မွန္ကန္တံုလတ္ အရိယသစၥာျမတ္တုိ႔၌ ဤသို႔ျပဆိုအပ္ၿပီးေသာအတုိင္း သစၥညဏ္၊ ကိစၥညဏ္၊ ကတညဏ္အားျဖင့္ စက္လည္ပံုသံုးပါး ရွိေသာ သံုးပါးေလးလီအားျဖင့္ အျခင္းအရာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးရွိေသာ ဟုတ္မွန္ေသာအတိုင္း ပိုင္းျခားထင္ထင္ ညဏ္ အျမင္သည္ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ ျဖစ္ေပၚ၍လာ၏။
ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ထုိအခါ၌သာလွ်င္ ငါဘုရားသည္ နတ္ျပည္ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ မာရ္နတ္လႊမ္းျခံဳ ၀သ၀တၱီဘံုႏွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ ျဗဟၼာ့ဘံုႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ အနႏၲစၾက၀ဠာ ကမၻာေလာကဓာတ္ တိုက္ေဘာင္အတြင္း၌ ရဟန္းပုဏၰား ႏွင့္တကြ ျဖစ္ေသာ၊ နတ္လူႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါမ်ားအလယ္၌ “အတုမရွိေသာ ဘုရားျဖစ္ရန္ သဗၺညဳတ ေရႊညဏ္ကို ပိုင္ပိုင္ရရွိ ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူၿပီ”ဟူ၍ ၀န္ခံေတာ္မူၿပီ။

(21)

But when, Bhikkhus, the Vision of knowledge of these Four Noble Truths, with the three sections and twelve modes, as they really are, was well purified by me.

Then, Bhikkhus, I could admit that “I was a perfect Buddha, who had attained the full supreme ENLIGHTENMENT, in the midst of the world with its Devas, with its Māras with its Brahmas, with its Recluses and Brahmans, its creatures with Devas and Men.”